“Boula” over optimaal presteren

Ik speel mijn beste wedstrijden als ik alleen maar denk aan de bal en het veld.

Mijn favoriete tijdschrift lag afgelopen week weer op de mat! Helden! Met deze keer een interessant interview met topverdediger Khalid Boulahrouz. Uiteraard wordt er in het interview ingegaan op zijn recente breuk met de inmiddels nieuwe liefde van Rafael van der Vaart, maar ook op zijn visie met betrekking tot optimale prestaties.

“Ik ben iemand die zijn hoofd leeg moet hebben om optimaal te presteren. Ik denk dat dit voor de meeste voetballers geldt. Wij doen altijd een beetje stoer, dat we mentaal zo sterk zijn, dat niets ons kan raken, omdat we aan niemand onze zwakke plekken willen tonen. Want dat maakt je kwetsbaar. Denken we. Maar ik hoor van veel jongens, en anders merk ik het aan ze, dat ze gewoon niets aan hun kop moeten hebben om onder de grote druk waaronder we toch allemaal staan, te presteren.”

Khalid Boularouz

Met een ‘leeg hoofd’ presteren is niet alleen belangrijk voor voetballers, maar voor alle sporters! Niet nadenken is alleen makkelijker gezegd, dan gedaan. Probeer bijvoorbeeld maar eens 10 seconden niet na te denken! Daarom leert een sportpsycholoog je te focussen op je taak (voetballen) en je niet bezig te houden met afleidende zaken (zoals de scheidsrechter, het publiek of de gedachte: “als ik deze erin schiet, worden we kampioen!”)

“… als ik voetbal, moet ik in een zone zitten. Ik speel mijn beste wedstrijden als ik alleen maar denk aan de bal en het veld. Na afloop weet ik dan niet eens hoe het stadion eruit zag of de gezichten van mijn tegenstanders. Ik weet dan ook niets meer van wat mensen langs de kant geschreeuwd hebben. Laat staan wat ze aten. Dat gevoel had ik op eindtoernooien. Dan was ik op mijn best.”

Wil jij ook leren hoe je je kan focussen op je taak? Neem dan contact op met Thomas Waanders.

Focussen à la Cancellara

Afgelopen weekend stond in het teken van de Ronde van Vlaanderen. Op zaterdag was ik zelf actief op het 135km lange parcours vol uitdagende beklimmingen en uitgerekte kasseienstroken. Op zondag was ik aandachtig kijker van de profwedstrijd, waarin de hoofdrol was weggelegd voor de Zwitser Fabian Cancellera. Met groot machtsvertoon reed hij op de Paterberg weg bij één van dé favorieten voor de eindzege, Peter Sagan. Wilfried de Jong wist het zeer treffend te verwoorden: Het deed denken aan een zinsbegoocheling als je op een treinstation in een stilstaande coupé zit en naast je een trein vertrekt. Even denk je: rijden wij? Maar al snel besef je, nee, wij staan stil, de andere trein rijdt.” Die andere trein was Fabian Cancellara. Om vervolgens met 50 kilometer per uur naar de finish te fietsen. Ongekend.

Ronde van Vlaanderen

Het gevoel van de vertrekkende trein komt me bekend voor. Hoewel het mij gelukt was om een dag eerder een flink aantal mensen op de beklimmingen achter mij te laten, werd ik ook een aantal keren à la Cancellara voorbij gestreefd. Gelukkig wist ik me op die momenten te realiseren dat het geen enkel nut heeft om me te focussen op de prestaties van anderen. “Blijf je focussen op je taak, blijf [op je pedalen] trappen!” zei ik dan tegen mezelf.

Ik vermoed dat Cancellara dit credo (focus op zaken waar je controle over hebt) een dag ook later heeft gebruikt toen hij met een lekke band langs de kant van de weg stond. Wilfried de Jong: “Hij stond doodkalm aan de kant van de weg, alsof hij een brief wilde posten en nog even nadacht in welke gleuf de enveloppe moest. Terwijl een mecanicien het achterwiel plaatste, nam Cancellara een slok uit zijn bidon. Hij toonde eigenlijk daar al de sterkste te zijn.” Cancellara wist vermoedelijk dat het geen enkel nut had om zich bezig te houden met de vervanging van zijn wiel. Een mecanicien is immers prima in staat om snel een wiel te vervangen en heeft daar de hulp van Cancellara niet bij nodig. Dan kun je maar beter je tijd nuttig gebruiken, zal hij ongetwijfeld gedacht hebben! “Ik steek mooi mijn tijd en energie in zaken waar ik wel controle over heb, in dit geval een lekker slokje water.” Een dergelijke gedachte geeft natuurlijk een gevoel van rust. Van hieruit wist hij weer op de fiets te stappen en aan te sluiten in het peloton. De afloop is bekend.

Bij mij liep het ook goed af. Ik wist me te herfocussen door de eerder genoemde zelfspraak (“Blijf je focussen op je taak, blijf [op je pedalen] trappen!”) en daarnaast viel het me op dat mijn concentratiestijl (intern-smal) goed van pas komt als ik het zwaar begin te krijgen. Dan beginnen mijn benen namelijk pijn te doen en word ik kortademig. Doordat ik hier op ga letten, verlaten de afleidende gedachten (“pff weer zo’n Cancellara die me voorbij streeft”) mijn hoofd. Ideaal dus om geconcentreerd te raken en afzien is dan opeens niet zo moeilijk meer!

De belangrijkste les die uit bovenstaande getrokken kan worden is dat het belangrijk is om je energie te steken in zaken waar je controle over hebt. Hoe gaat jou dit af? Hieronder staat een overzicht van zaken waar je wél en waar je minder controle over hebt. Succes!

Waar heb je invloed op?

 

Nieuwe workshop! “De Piramide van Succes”

De Piramide van Succes

De Prestatiecoach is er ook voor de jongste jeugd. Voor deze doelgroep is recent een geheel nieuwe interactieve reeks aan workshops ontwikkeld. Onder de noemer “De Piramide van Succes” worden kinderen in de leeftijd van 10-15 jaar op een speelse manier bekend gemaakt met de factoren die de basis vormen van succes. Tijdens elke bijeenkomst zal ingezoomd worden op één van de onderwerpen en zal uitleg gegeven worden over een mentale trainingsmethode.

Nieuwsgierig naar de mogelijkheden? Neem dan snel contact op!

The Agassi Open

Zelden heb ik met zoveel verbazing de biografie van een bekende ex-topsporter gelezen. Vanaf jongs af aan werd de kleine Andre door zijn vader “gedrilled”, om diens grote wens in vervulling te laten gaan: ’s werelds beste tennisser opleiden. Als sportpsycholoog laat je sporters met motivatieproblemen vaak even terugdenken aan de tijd waarop ze net begonnen met hun sport. Terug naar de tijd waarin ze hun ‘beginnersgeest’ nog hadden. Frivool, spontaan, geen verwachtingen en puur voor de lol. Als ik dit met Agassi had gedaan was hij vroeg of laat waarschijnlijk tot de conclusie gekomen dat hij maar beter kon stoppen met tennis, van beginnersgeest was immers nooit sprake geweest. Andre haatte tennis. 2500 ballen per dag sloeg hij – zijn vaders wil was wet – op de tennisbaan achter het ouderlijk huis in Las Vegas. Van een onbezorgde of normale jeugd valt dan ook niet spreken.

Ik heb zelf bijna dertig jaar nodig gehad om het te begrijpen, om mijn eigen psyche te doorgronden.

Gedurende zijn carrière leerde Agassi zichzelf steeds beter kennen. Alles wat hij ooit had gedaan was tennissen, zonder dat hij er veel – zo niet enig – plezier aan beleefd had. “Maar als tennis het leven is, dan is dat wat ná tennis komt de onbekende leegte. Ik ril bij die gedachte.” Hij kon niet mét, maar ook niet zonder tennis. Uiteindelijk heeft de excentrieke tennisser het nodige overgehouden aan zijn tennisleven: de liefde van zijn leven (Steffi Graff), een liefdadigheidsfonds en een eigen school. Maar of dit opweegt tegen zijn vreselijke jeugdherinneringen blijft de vraag…

Naast dit opmerkelijke verhaal zijn er drie sportpsychologische-getinte quotes die mijn aandacht trokken:

’s Middags douche ik altijd langer – tweeëntwintig minuten ongeveer – en niet om wakker of schoon te worden. De middagdouche is om mezelf aan te moedigen, mezelf te coachen. (…) Dan zeg ik dingen tegen mezelf, rare dingen, steeds weer, tot ik ze geloof. (…) In mijn tenniscarrière heb ik 869 wedstrijden gewonnen – ik sta vijfde op de ranglijst aller tijden – en veel van die wedstrijden heb ik gewonnen tijdens die middagdouche.

1) Zelfspraak

Tegen jezelf praten helpt, zowel voor (“Hier heb ik zo hard voor getraind. Nu zal ik het laten zien!” ) als tijdens (“Focus je op de bal, focus, focus!”) de wedstrijd. Het kan je helpen om je zelfvertrouwen een boost te geven, maar ook om je te concentreren. Wees positief en vooral ook aardig voor jezelf!

Zenuwen zijn iets grappigs. Op bepaalde dagen heb je er zoveel last van dat je steeds op een holletje naar het toilet moet. Op andere dagen word je er wellustig van. Maar op weer andere dagen lach je er om en krijg je daardoor juist heel veel zin in de strijd. Proberen uit te vinden welke soort zenuwen je parten spelen, is het eerste wat je moet doen als je naar het stadion rijdt. Uitzoeken welke soort zenuwen opspelen, uitzoeken wat ze zeggen over de toestand van je lichaam en geest, is de eerste stap om ze vóór jou te laten werken.

2) Omgaan met spanning

Het is erg belangrijk om voor jezelf na te gaan welk spanningsniveau voor jou optimaal is. Heb je heel weinig spanning nodig om goed te presteren? Of juist heel veel? Er zijn technieken om je spanningsniveau te verlagen (bijv. relaxatie oefeningen) en te verhogen (bijv. peptalks). Zo kun je je eigen spanningsniveau ‘managen’. Maar net zoals je je techniek met heel veel oefening kan verbeteren, geldt hier hetzelfde voor: oefenen, oefenen, oefenen dus!

Wanneer ik een racket uit mijn tas haal en daarmee ga serveren om een match te bepalen, kan de spanning van de snaren van dat racket honderdduizenden dollars waard zijn. Omdat ik voor mijn gezin, voor mijn liefdadigheidsfonds en voor mijn school speel, is elke snaar even belangrijk. Als je nagaat wat ik allemaal niet onder controle heb, ben ik obsessief over de paar dingen die ik wel onder controle heb. De spanning van mijn rackets is daar een voorbeeld van.

3) Omgaan met verwachtingen

Zorg dat je je energie steekt in zaken waar je controle over hebt en dat je géén energie steekt in zaken waar je géén controle over hebt. Moet je je druk maken om je fans die verwachten dat je ‘wel even wint’? Of je ouders die ‘speciaal voor jou komen’? Of die sponsor die ‘al zoveel in je geïnvesteerd heeft’? Nee, nee én nee! Het enige dat je kunt doen is keihard werken, je uiterste best doen. En dat is de enige verwachting die een ieder reëel gezien van je mag hebben. Immers, meer dan je best kan je niet doen!

Oog in oog met The Special One

Tijd: 23.04 uur. Plaats: Amsterdam Arena perszaal. Ajax heeft met 4-1 verloren van Real Madrid. Luca Modric heeft niet gespeeld. Een Spaanse journalist vraagt om de reden. The Special One geeft antwoord. Het cliché-antwoord had hij in het vliegtuig op weg naar Amsterdam volgens mij al bedacht. Als Mourinho coach was geweest van een futsalteam, dan had hij 6 spelers op mogen stellen. Als coach van dit team, mag hij 11 spelers opstellen. Elke wedstrijd weer stelt hij de 11 voetballers op die in zijn ogen het beste team vormen. Logica van de bovenste plank. De journalist moet het met dit antwoord doen. Weer een pagina vol in La Marca.

Al leunend om een statafel en onder het genot van een stukje kaas luister ik naar de manier waarop Mourinho de vragen ‘afhandeld’. Dan is de persconferentie afgelopen. Mourinho staat op en komt op me afgelopen. Hij stopt vlak voor me. Snel bekijkt hij de lekkernijen die voor mijn neus staan. Stukje kaas, salami of gezouten nootjes? Mijn fight-or-flight alarm slaat onmiddelijk aan. Wat nu!? Ik zoek snel naar een geschikte houding. Mourinho neemt snel een besluit. Als een dief in de nacht grijpt hij een handvol gezouten nootjes. Vervolgens kijkt hij mij recht in mijn ogen aan en geeft me een knipoog. Ik voel zijn aan arrogantie grenzende zelfverzekerdheid. Alsof hij recht door me heen kan kijken. Ongemakkelijk glimlach ik terug.

Shackleton’s Way

Some people say it is wrong to regard life as a game; I don’t think so. Life to me means the greatest of all games. The danger lies in treating it as a trivial game, a game to be taken lightly, and a game in which the rules don’t matter much. The rules matter a great deal. The game has to be played fairly, or it is no game at all. And even to win the game is not the chief end. The chief end is to win it honorably and splendidly. To this chief end several things are necessary. Loyalty is one. Discipline is another. Unselfishness is another. Courage is another. Optimism is another. And Chivalry is another. – Sir Ernest H. Shackleton.

Als ik een boek lees in minder dan 2 weken, dan is dat over het algemeen een zeer goed boek. Dat gold ook voor het boek “Shackleton’s Way – Leadership Lessons From The Great Antarctic Explorer” van Margot Morrell en Stephanie Capparell. Deze auteurs beschrijven het bijzondere verhaal van de wereldberoemde Britse ontdekkingsreiziger Ernest Shackleton (1874-1922). Zijn grootste obsessie? Antarctica. Wereldberoemd? Ja, maar niet omdat hij de eerste persoon was die de Zuidpool bereikte (hij moest in 1909 op 156 km van zijn doel terugkeren om in leven te blijven). Roald Amundsen werd de eerste persoon op de Zuidpool, in 1912. Ook niet omdat het hem lukte om als eerste persoon Antarctica dwars over te steken.

Desondanks is Shackleton tot op heden een bron van inspiratie voor velen. Waarom? Door zijn unieke leiderschapskwaliteiten wist hij na een erbarmelijke tocht naar Antarctica van 2 jaar zijn manschappen weer veilig thuis te brengen. Doordat zijn schip ‘The Endurance‘ vast kwam te zitten in het ijs en 10 maanden later door het bewegende pakijs doormidden brak, moesten Shackleton en zijn manschappen 7 maanden doorbrengen op het ijs van de Zuidpool. Toen in april 1916 hun ijsschots doormidden brak, besloot Shackleton om met drie reddingssloepen het dichtstbijzijnde eiland te bereiken. 5 dagen later kwamen ze aan op het onbewoonde ‘Elephant Island’. Vervolgens ging Shackleton met 5 metgezellen op zoek naar een station van Noorse walvisvaarders. Na twee weken varen kwamen ze op de zuidkust van het eiland aan. Rond het eiland varen om de haven aan de noordkant te bereiken was onmogelijk. Daarop besloot Shackleton om zonder enig aangepaste klimuitrusting de klim over de rotskust en het gebergte te wagen. 36 uur later bereikten Shackleton, Crean en Worsley de haven. Onmiddellijk plande Shackleton een reddingsoperatie om niet veel later al zijn manschappen gezond en wel op te pikken en weer veilig naar huis te brengen.

Het meest bijzondere aan dit verhaal vind ik de manier waarop Shackleton gebruik wist te maken van zijn unieke leiderschapskwaliteiten. Hij was geweldig goed in staat om zijn manschappen twee jaar lang te ondersteunen en te inspireren in het gruwel klimaat van Antarctica. Leiderschapslessen waar coaches in de sport naar mijn mening veel van kunnen leren.

Hier is mijn top 10:

  1. Doe je best om een inspirerende (top)sportomgeving te creëren. Een positieve, vrolijke en opgewekte omgeving is belangrijk voor de productiviteit van je spelers.
  2. Wees bereidt om, in een snel veranderende wereld, naar nieuwe wegen te zoeken, nieuwe kansen aan te grijpen en nieuwe vaardigheden te leren.
  3. Verbreed je horizon. Door te leren om situaties vanuit verschillende perspectieven te bekijken, ben je in staat om flexibeler te zijn wanneer er problemen opgelost dienen te worden.
  4. Zorg ervoor dat iedereen duidelijk hun rol en taken kent. Weten waar ze staan en wat er van ze verwacht wordt, zorgt ervoor dat je spelers het gevoel hebben dat ze in goede handen zijn. Zorg er tevens voor dat iedereen uitdagende en belangrijke taken heeft. Op die manier geef je ook de wisselspelers het gevoel dat ze een belangrijke en gewaardeerde bijdrage leveren aan het team.
  5. Wees redelijk en onpartijdig in het belonen en straffen van je spelers. Onevenwichtigheden zorgen ervoor dat niemand zich comfortabel voelt, ook de begunstigden niet.
  6. Organiseer regelmatig bijeenkomsten om de teamgeest te verbeteren. Bijvoorbeeld door samen Sinterklaas te vieren, een informeel etentje te organiseren en aandacht te schenken aan spelers die jarig zijn. De spelers krijgen dan de mogelijkheid om zich niet alleen als sporter, maar ook als mens te profileren.
  7. Doorbreek traditionele hiërarchieën en kliekjes door je spelers te mengen bij het uitvoeren van zowel simpele (bijv. water dragen) als uitdagende (bijv. nieuwe tactiek verzinnen) taken.
  8. Streef naar coach-sporter-relaties die zowel een persoonlijk als een professioneel element bevatten. Leer ongeacht de grootte van het team, al je spelers kennen. Onthoud hun interesses, zodat je het ook met hen over zaken buiten de sport kan praten.
  9. Laat het verleden los. Verspil geen tijd en energie aan het balen van gemiste kansen of aan zaken waar je geen controle over hebt.
  10. Bedenk mogelijke wedstrijdscenario’s en plan hoe je deze aan wilt pakken. Bedenk wat de mogelijke gevolgen zijn van deze plannen van aanpak. Wees niet bang om van gedachten te veranderen wanneer je plan niet blijkt te werken. Je zult niet als besluiteloos worden ervaren als je goed uitlegt waarom je een andere koers wilt varen.

10.000 pond op mijn zoon!

Vandaag is de Ryder Cup begonnen. Het prestigieuze treffen tussen de beste golfers van Amerika en Europa staat weer volop in de belangstelling. De Amerikanen, met onder meer Tiger Woods en Phil Mickelson in de gelederen, zullen er alles aan doen om Europa te verslaan. In de afgelopen 6 jaar wist Amerika slechts 2 keer te winnen. Reden te meer voor de Amerikaanse teamcaptain, Davis Love, om basketballegende Michael Jordan bij het team te halen. Jordan heeft een grote invloed op Team USA, zowel in de kleedkamer als op de baan, aldus Love. “[Jordan] is charged with keeping the players relaxed and enjoying themselves.” Ook vond er een ontmoeting plaats tussen Jordan en zwemmer Michael Phelps. Phelps, zo twitterde hij, was ‘in shock’. “Can’t believe I froze when I met #MJ tonight…. Pumped to head out to golf tomorrow at #RyderCup”.

[singlepic id=154 w=320 h=240 float=right]

Naast het treffen tussen Amerika en Europa is de Ryder Cup ook vooral een treffen tussen ‘de oude’ Tiger Woods en ‘de nieuwe’ Rory McIlroy. De verwachtingen van de 23-jarige Ierse golfsensatie uit Holywood zijn torenhoog. Die verwachtingen zijn overigens niet nieuw voor hem. Toen Rory nog maar 15 was, had zijn vader namelijk al dusdanig veel vertrouwen in zijn zoon, dat hij besloot om samen met drie vrienden in totaal 400 pond te wedden bij de ‘bookmakers’ dat zijn zoon voor z’n 25e de British Open zou winnen (500:1). Dit is McIlroy nog niet gelukt, maar de nummer 1 van de wereld is ook nog geen 25. Dus het kan nog, laten we maar zeggen. Een opmerkelijk verhaal natuurlijk, maar vader McIlroy is niet de enige vader die een weddenschap afsloot op het carrièreverloop van zijn zoon. De vader van Mick Tunnicliffe, de 19-jarige speler van Manchester United, won namelijk onlangs 10.000 pond, doordat hij een weddenschap had afgesloten toen zijn zoon 9 jaar oud was. ‘The bet’? 100 pond dat zijn zoon ooit op een dag z’n debuut voor ‘the Reds’ zou maken (100:1)!

Dit soort verhalen doen me vrijwel onmiddelijk denken aan de sketch van Jiskefet, waarin een vader flink tekeer gaat tegen zijn zoontje omdat die naar zijn mening de kantjes ervan afloopt bij de pupillen van Ajax. ‘Weet jij wat je papa gekost heb?” Ik ben benieuwd wat papa McIlroy zal zeggen tegen zijn zoon mocht hij de British Open niet weten te winnen voor z’n 25e. Daarnaast kijk ik ook uit naar de biografie van McIlroy, waarin hij hopelijk verteld hoe hij is omgegaan met deze opmerkelijke weddenschap. Wat dat betreft zou Europa er misschien goed aan doen om André Agassi eens bij het team te halen. Die heeft immers ervaring genoeg met het omgaan met ouderlijke verwachtingen.

Dat het afsluiten van dit soort weddenschappen (onnodig) hoge verwachtingen kan scheppen bij het kind lijkt me overigens overbodig om hier verder uit te leggen. Al zal ik misschien eerst even mijn vader moeten polsen of hij dan niet een hoop geld misloopt…

Bronnen:

  • http://www1.skysports.com/rydercup/story/26733/8111548
  • http://www.foxsports.com.au/golf/the-majors/rory-mcilroys-father-to-cash-in-bet-worth-200000-if-his-son-wins-the-british-open-before-hes-25/story-fn2mcuck-1226079735068
  • http://larrybrownsports.com/soccer/father-wins-bet-sons-manchester-united-debut/155909

 

Vuistregel nr. 1!

[singlepic id=153 w=320 h=240 float=right]

Een van de meest besproken voetbalmomenten van het afgelopen seizoen is toch wel de penalty van Arjen Robben. Onder grote druk in de eigen Allianz Arena wist hij de bal tijdens de Champions League finale niet in het netje te krijgen. Sommigen durfden te beweren dat Robben getraumatiseerd zou zijn en dat hij maar snel bij een professional te rade moest gaan. Immers, het EK in Polen en Oekraïne stond al over enkele weken voor de deur. De ironie hiervan is dat de telefoons van de EMDR specialisten waarschijnlijk non-stop roodgloeiend zouden staan, als iedere speler die een penalty heeft gemist bij hen te rade zou gaan. 30 procent van de penalties wordt immers gemist. Onder het credo ‘voorkomen is beter dan genezen’, deden een aantal wetenschappers onderzoek naar een mogelijke manier om dit percentage naar beneden bij te stellen.

Uit dit onderzoek is gebleken dat sporters, die onder druk moeten presteren, bij het maken van een vuist met de linkerhand succesvoller zijn dan sporters die in dezelfde situatie een vuist maken met hun rechter hand. Deze resultaten worden door de onderzoekers verklaard door te stellen dat de linker hemisfeer wordt geassocieerd met ‘in paniek raken’, terwijl de rechter hemisfeer zich meer bezig houdt met mechanische bewegingen. Zoals we weten, stuurt de cortex van de rechter hemisfeer de linkerkant van ons lichaam aan en vice versa. Dus het activeren van de rechter hemisfeer, bijvoorbeeld door je linker vuist te ballen (of een ander lichaamsdeel aan de linker kant van je lichaam), is gunstig voor sporters in situaties waarin ze onder grote druk moeten presteren.

Had Arjen dus maar zijn linkervuist gebald, vlak voor het nemen van de penalty tegen Chelsea. Dan waren we vast en zeker Europees Kampioen geworden…

 

Bronnen:

  • Beckman, J., Gröpel, P., & Ehrlenspiel, F. (2012). Preventing motor skill failure through hemisphere-specific priming: cases from choking under pressure. Journal of Experimental Psychology: General; DOI: 10.1037/a0029852
  • http://www.theatlantic.com/health/archive/2012/09/study-athletes-perform-better-under-pressure-when-they-make-a-fist-with-their-left-hand/262605/

Goosebumps

Het zit erop! Het waren drie fantastische weken! Ik merk dat ik, zittend op de boot naar Hoek van Holland, moeite heb om al die geweldige indrukken van de afgelopen weken op papier te zetten. De vermoeidheid speelt hierbij een belangrijke rol, aangezien ik gemiddeld zo’n 5 uur per nacht geslapen heb. Als ik overdag moest werken, dan was er ’s avonds vaak een huldiging die ik niet wilde missen. Als ik daarentegen ’s avonds moest werken, dan bezocht ik overdag graag een sportevenement. Geen moment rust dus… maar energie genoeg!

Die energie kreeg ik van de prestaties die werden neergezet: de geweldige rekstokoefening van Epke, de sprint van Marianne, de spannende zwemwedstrijden met Ranomi in de hoofdrol, het crowdsurfen van Dorian, de eindsprint op de triathlon (fotofinish), de slam dunks en alley-oops van Team USA (die ik ‘live’ mocht aanschouwen tijdens de kwartfinale in de O2-arena), de ontmoetingen met de vele bekende (ex-)topsporters en hun familie, de volleybalfinale tussen Rusland en Brazilië, het schitterende mountainbike-parcours met de spannende finale bij de heren, de spannende medalrace van Marit, de 3 gouden races van Usain, de altijd vrolijke Churandi Martina, de 19-17 van Federer tegen Del Potro (live gezien!), en zo kan ik nog wel even doorgaan! De Britten hebben deze Olympische bron van energie op een prachtige manier omschreven: “Goosebumps, gasps, pounding hearts, tears of joy, records smashed, strangers hugged, and a whole world brought together.” Hier sluit ik me graag bij aan. Het was fantastisch! Gelukkig hebben we de foto’s nog!

[nggallery id=7]

Wimbledon baby!

Waar normaal de kledingvoorschriften van Wimbledon voorschrijven dat de spelers in overwegend witte kleding dienen te spelen, is dat nu tijdens de Spelen niet van toepassing. Ik zag Roger Federer gisteren dan ook in een felrood (Zwitsers) shirt aantreden tegen de Argentijn Juan Martin Del Potro. Met name de afwisseling van keihard geklap en gejuich tussen de punten en de stilte tijdens de punten was indrukwekkend. De wedstrijd bleek een ware thriller te worden, die in de 3e set bij een stand van 19-17 werd beslist! Ondanks de spanning, waren beide spelers zeer goed in staat om geconcentreerd en gefocust te blijven. Ik heb nauwelijks emotie af kunnen lezen van de gezichten van beide spelers. Het hoogtepunt van de wedstrijd was een geweldige snoekduik van Del Potro, waarmee hij door middel van een volley een prachtig punt binnen sleepte!

De volgende dag stond de 25m-vrij op het programma voor Ranomi en Marleen: goud en brons! De huldiging was fantastisch, 6000 man zorgden voor een geweldige sfeer. Ik denk dat op de voetballers na, de Nederlandse sporters zelden zo in het zonnetje hebben gestaan! Dat bleek ook wel toen de zwemmers na afloop van het feest gewoon in de NS shuttlebus stapten met de rest van de (dronken) Nederlanders! Surrealistisch om zo in die bus te stappen, vond zwemcoach Martin Truijens, waarna hij snel doorliep naar de studio voor een interview met Radio 1.

Alles komt hier samen. Entertainment, media, sponsoring en culinaire hoogstandjes. Maar het allerbelangrijkste blijft gelukkig de sport! Dus ook gouden medaillewinnaar Dorian van Rijsselsberghe kan op een geweldige huldiging rekenen. Wij zijn er klaar voor!

[nggallery id=6]